ISSN (Print) - 0012-9976 | ISSN (Online) - 2349-8846

ప్రైవేటు ఆరోగ్య వ్యవస్థ వర్ధిల్లుగాక!?

.

The translations of EPW Editorials have been made possible by a generous grant from the H T Parekh Foundation, Mumbai. The translations of English-language Editorials into other languages spoken in India is an attempt to engage with a wider, more diverse audience. In case of any discrepancy in the translation, the English-language original will prevail.

 

మానవ వనరుల పెట్టుబడి అభివృద్ధి చెందాలంటే జనాభా ఆరోగ్యవంతంగా ఉండాలి. దేశాభివృద్ధికి దోహదం చేసేది ప్రజల ఆరోగ్యమే. ప్రపంచ ఆరోగ్య సంస్థ అంచనా ప్రకారం 2015లో భారత్ లో మొత్తం స్థూల జాతీయోత్పత్తి(జి.డి.పి.) లో ఆరోగ్యం కోసం ఖర్చు పెడ్తున్నది 3.8 శాతం. అమెరికాలో ఆరోగ్యం కోసం 16.8 శాతం ఖర్చు పెడ్తుండగా ప్రపంచ దేశాలు సగటున 9.9 శాతం ఖర్చు పెడ్తున్నాయి. భారత్ లో ఆరోగ్య బీమా ఉన్నవారు 15 శాతం మాత్రమే. 94 శాతం మంది ఆరోగ్య పరిరక్షణ కోసం తమ జేబులోంచే ఖర్చు పెట్టవలసి వస్తోంది. ఆరోగ్య సమస్యలు వస్తే వ్యక్తులు, కుటుంబాలు కుదేలైపోతాయి. నిరంతర రుణబాధల్లో చిక్కుకుంటాయి. పేదలకు ఆరోగ్య బీమా సదుపాయం కల్పిస్తే వ్యక్తుల ఆరోగ్యం బాగు పడడమే కాక, దీని సానుకూల పరిణామాలు అపారంగా ఉంటాయి. కుటుంబాలు పేదరికం విషవలయంలోంచి బయటపడడానికి అవకాశం ఉంటుంది.

ఈ కారణంగానే ఆయుష్మాన్ భారత్ - జాతీయ ఆరోగ్య పరిరక్షణ పథకం ప్రారంభించడంపై అమితమైన ఆసక్తి వ్యక్తమైంది. ఈ పథకం కింద 100 కోట్ల కుటుంబాలకు అయిదేసి లక్షల రూపాయల ఆరోగ్య బీమా సదుపాయం కల్పించవలసి ఉంది. పేద కుటుంబాలకు ఈ సదుపాయం అందిస్తామంటున్నారు. సామాజిక-ఆర్థిక కుల జనాభా వివరాల ప్రకారం ఈ సదుపాయం అందజేస్తారు. అంతకు ముందు అమలులో ఉన్న రాష్ట్రీయ స్వాస్థ్య బీమా యోజన (ఆర్.ఎస్.బి.వై.)కు ఆయుష్మాన్ భారత్ పథకానికి మధ్య ఉన్న ప్రధానమైన తేడా ఏమిటంటే ప్రభుత్వ ఆసుపత్రుల స్థితిని మెరుగు పరచి ఆరోగ్య సదుపాయాలు కూడా అందజేస్తారు. బీమా మొత్తాన్ని రూ.30,000 నుంచి రూ. అయిదు లక్షలకు పెంచారు. ఈ మొత్తం ప్రక్రియను డిజిటల్ రూపంలోకి తీసుకురావాలని కూడా అనుకుంటున్నారు. ఆంధ్రప్రదేశ్ లో అమలులో ఉన్న రాజీవ్ ఆరోగ్య శ్రీ పథకం నమూనాలో ఈ ప్రక్రియ కొనసాగుతుంది. మొత్తం జనాభాలోని 40 శాతం మందికి ఈ పథకం వర్తింప చేయాలని ప్రభుత్వం సంకల్పించింది.

అయితే ఈ పథకం నిలకడగా పని చేసేట్టు చూడడం ఎలా అన్నది అసలు సమస్య. ఈ పథకం అమలువల్ల ఆర్థిక భారం మరింత పెరుగుతుంది. ప్రత్యక్ష నగదు బదిలీ పద్ధతి అనుసరిస్తున్నందువల్ల మిగిలే డబ్బును ఈ పథకానికి మళ్లిస్తామని ప్రభుత్వం చెప్తోంది. ఈ రకంగా సమకూరేది రూ. 90,000 కోట్లు ఉంటుంది. అయితే ఈ మొత్తాన్ని ఇదివరకే ఆర్థిక అంచనాలలో చేర్చారు. ఈ పథకం అమలులో 40 శాతం ఖర్చు రాష్ట్రాలు భరించవలసి వస్తుంది కనక వాటి ఆర్థిక భారం పెరిగిపోతుంది. అప్పుడు రాష్ట్రాలు కేంద్రాన్ని నిధులు సమకూర్చమని కోరవచ్చు. జనాభా ఎక్కువగా ఉండి చాలా మంది ప్రజలు నిరుపేదలుగా  ఉన్న రాష్ట్రాలకు ఈ మొత్తం ఖర్చు చేయడం సమస్య కావచ్చు. అంటే ఈ పథకంవల్ల పేద రాష్ట్రాలపై భారం పడ్తుంది.

ఆరోగ్య రక్షణకు సంబంధించిన మౌలిక సదుపాయాలు అరకొరగా ఉండడం మరో ప్రధాన సమస్య కావచ్చు. దేశంలోని 80 శాతం డాక్టర్లు పట్టణ ప్రాంతాలలోనే పని చేస్తున్నారు. మొత్తం చికిత్సాలయాల్లో 75 శాతం పట్టణ ప్రాంతాలలోనే ఉన్నాయి. అయితే పట్టణ ప్రాంతాలలో నివసించే వారు కేవలం 28 శాతమే. మిగతా వారికి ఆరోగ్య సదుపాయాలు అంతగా అందుబాటులో లేవు. ప్రతి వెయ్యి మందికి కలిపి ఆసుపత్రుల్లో ఉన్నది 0.9 పడకలు మాత్రమే. అభివృద్ధి చెందిన దేశాలలో ప్రతి వెయ్యి మందికి 6.5 పడకలు అందుబాటులో ఉన్నాయి. అయిదు కిలోమీటర్ల పరిధిలో ఆసుపత్రిలో ఉండి చికిత్స చేయించుకోగలిగిన సదుపాయం ఉన్నది కేవలం 37 శాతానికే. 68 శాతం మందికి చికిత్స చేయించుకుని వెళ్లే అవకాశం ఉంది. ప్రపంచ అరోగ్య సంస్థ అంచనా ప్రకారం 2015లోనూ 15 శాతం మంది బాలలకే టీకా మందులు అందుబాటులో ఉన్నాయి.

ప్రభుత్వ రంగంలో ఆరోగ్య సదుపాయాలు అందుబాటులో లేకపోతే ప్రైవేటు ఆరోగ్య రంగం మీద ఆధారపడవలసి వస్తుంది. ప్రభుత్వ రంగ ఆరోగ్య సదుపాయాలు బాగున్న చోట ప్రైవేటు ఆరోగ్య రంగంలో కూడా ఖర్చు తక్కువ ఉంటుంది. ఉదాహరణకు తమిళనాడులో ప్రైవేటు ఆసుపత్రులు ప్రభుత్వ ఆసుపత్రులతో పోటీ పడాలి. అందువల్ల అక్కడ ఖర్చులు తక్కువ. ఉత్తరాది రాష్ట్రాలలో ప్రైవేటు ఆసుపత్రుల్లో ధరలు ఆకాశాన్ని అంటుతుంటాయి. అలాంటి ఆసుపత్రులలో అవకతవకలను పరిశీలించే వ్యవస్థలూ లేవు. పర్యవేక్షణ లేకపోతే మొత్తం ఆరోగ్య బీమా సొమ్మును ఒక్క సారే ఖర్చు పెట్టించే పరిస్థితి ఉంటుంది. ఉదాహరణకు ప్రాణాంతక జబ్బుతో తీసుకుంటున్న వ్యక్తికి అనేక సార్లు శస్త్ర చికిత్సలు చేస్తారు. చివరకు ఎలాగూ ఆ రోగి మరణించవచ్చు. ఈ లోగా ఆ కుటుంబం అప్పుల పాలవుతుంది. ఆరోగ్య బీమా లేకపోతే పరిస్థితి మరింత దారుణంగా ఉంటుంది. ఈ స్థితిలో సూపర్ స్పెషాలిటీ ఆసుపత్రుల్లో చికిత్స మోయలేని భారం అవుతుంది.

అలాగే ప్రభుత్వ ఆసుపత్రుల్లో కూడా డాక్టర్ల మీద నిఘా ఉండాలి. ప్రభుత్వ డాక్టర్లు ప్రైవేటు ప్రాక్టీసు కూడా చేస్తారన్నది రహస్యం ఏమీ కాదు. ఎందుకంటే ప్రైవేటు ప్రాక్టీసు లాభసాటిగా ఉంటుంది. ఆరోగ్య బీమా ప్రైవేటు వైద్యానికి కూడా వర్తిస్తుంది కనక ప్రభుత్వ డాక్టర్లు ప్రైవేటు ప్రాక్టీసు చేస్తారు. ప్రైవేటు నర్సింగ్ హోంలు నడుపుతారు.

నైతికంగా కూడా లబ్ధిదార్లు ఇబ్బందులు ఎదుర్కుంటారు. ప్రైవేటు ఆసుపత్రుల్లో సదుపాయాలు ఉంటాయని తెలుసుకనక చిన్న సమస్యలకు కూడా ప్రైవేటు ఆసుపత్రులను ఆశ్రయిస్తారు. జనం పొదుపు మానేసి సిగరెట్లు, పొగాకు ఎక్కువగా వాడతారు. ఈ సకల అంశాలనూ పర్యవేక్షించే వ్యవస్థ ఉండాలి. ఆయుష్మాన్ భారత్ అమలులో ఈ సమస్యలన్నింటినీ పరిగణనలోకి తీసుకున్నారో లేదో, తీసుకుంటే నివారణోపాయాలు ఆలోచించారో లేదో స్పష్టంగా తెలియదు.

అందువల్ల ఆయుష్మాన్ భారత్ సాధించవలసింది చాలానే ఉంది. కానీ అజాగ్రత్తగా ఈ పథకాన్ని అమలు చేస్తే ఆ పథకమే ఓ పీడకలలా తయారవుతుంది. విధాన నిర్ణయాలు తీసుకునే వారు ఈ అంశాలను గమనించాలి. వివిధ అంశాల మీద తగినంత సమాచారం ఉంటే దానిని విశ్లేషించడానికి అవకాశం ఉంటుంది.

Back to Top